gastblogs

BAM: Mijn verhaal – by Martine

4 oktober 2014

Binnenkort wordt m’n dochtertje 6 maanden. De tijd is voorbij gevlogen. Maar voordat ik haar in m’n armen kon houden heb ik een hele weg afgelegd…

Al vanaf mijn pubertijd wist ik dat ik moeder wilde worden. Het liefst een jonge moeder, zodat ik met m’n kind kon gaan stappen.
Doordat iemand er ongevraagd vandoor ging met m’n onschuld, werd ik op m’n 15de zwanger.
Ik stond meteen met beide benen op de grond en besefte dat jong moeder worden helemaal niet zo verstandig was.

Ik zou een kind niks kunnen bieden, zelfs geen liefde, want dat voelde ik toen niet voor mezelf…
De natuur regelde dat ik op zo’n jonge leeftijd nog geen kindje hoefde op te voeden en ik ging door met m’n leven.
Mijn kinderwens werd met de jaren steeds groter, maar dat stemmetje in m’n achterhoofd “Je hebt een kind nog niks te bieden” groeide mee.

het besluit

Op mijn 21ste ben ik, na jaren oppas ervaring, als au pair gaan werken. Ik kwam in een gezin met 3 leuke meisjes en hoewel het vaak erg druk was, genoot ik er van dat ik kon ‘moederen’.
Op deze manier kon ik ook een beetje proeven van hoe het zou zijn als (bewust) alleenstaande moeder (BAM), want tussen 7u en 19u was ik met de meiden bezig.
In een jaar tijd ben ik duizenden keren getrouwd, bediende geweest van prinsessen, knutselzus, lerares, leerling, voorleesmoeder…maar ook gefrustreerd, stapel gek, oververmoeid, streng, en boos.
Ik besefte dat 3 kinderen voor mij te veel was en dat ik nog niet echt klaar was voor het moederschap. En zo gingen er weer jaren voorbij met een groeiende wens en een meegroeiend stemmetje…

Omdat ik lesbisch ben is een gezin starten iets lastiger, vond ik. Wanneer ik precies besloot om een BAM’er te worden, dat weet ik niet precies, maar ik voelde me klaar voor een kindje en ik was single.
Omdat ik wilde dat mijn (dan) toekomstige kindje de donor zou kunnen ontmoeten als hij/zij daar behoefte aan zou hebben, besloot ik om het buiten de kliniek om te doen (in België werken ze enkel met anonieme donoren).
Toen ik 26 was ben ik gaan rondhoren in m’n vriendenkring…1 van m’n vrienden wilde wel donor zijn. Na lang nadenken leek me dat geen goed idee.
Ik wilde niet dat de donor een rol ging spelen in het leven van het kindje.

mothers_silhouette_04_vector_161092

donor kiezen

Op m’n 27ste plaatste ik een oproep op internet. “Donor gezocht” met al mijn eisen en verwachtingen erbij. Ik kreeg best wat e-mails binnen, maar 80% kon zo de prullenbak in.
De meesten wilde wel doneren, maar niet zoals ik het wilde…Ook zat er eentje tussen waarvoor ik al gewaarschuwd was:
Een man die geen kinderen kan krijgen en na 1 donatie in een potje vindt dat het wel op de natuurlijke manier kon *zucht*.

Uiteindelijk bleven er 3 kandidaten over, waarmee ik een leuk e-mailcontact opbouwde.
Ik maakte een top 3 en besloot aan nummer 1 te vragen of hij het zag zitten om eens af te spreken.
Helaas stuurde hij vlak daarvoor een mail dat hij er niet mee kon doorgaan i.v.m. een buitenlands avontuur.
Dan nummer 2 maar vragen voor een meeting. Hij zag het zitten en in januari 2013 zijn we gaan lunchen.

Hij was behoorlijk zenuwachtig, ik voelde me tot m’n eigen verbazing heel zelfzeker. Het klikte. Qua karakter lijkt hij best wel op mij en dat vond ik belangrijk.
Uiterlijk kan ik niet beïnvloeden, maar als het karakter erfelijk is, dan zal de kleine toch iets van mij hebben.
Ik vroeg hem om nog eens af te spreken en dan testuitslagen mee te nemen. Uiteraard ga ik niet met iemand in zee die niet kan voorleggen dat hij vrij is van soa’s, rare erfelijke ziektes en langzame zwemmertjes.
Hij bleek schoon te zijn en kampioentjes te hebben, dus we gingen er voor. Ik haalde een potje en een aantal spuitjes (zonder naald) bij de apotheek en ovulatietesten in huis.
Nu was het spannend: wanneer zou m’n eisprong zijn? Hoelang zou het duren voor ik zwanger zou raken?

Op 13 februari was het zo ver. Een knaltest 😀 Donor kwam en poging 1 kon beginnen. Tot mijn grote verbazing was ik meteen zwanger.
Helaas werd dit een extra sterretje aan de hemel, want op 21 maart verloor ik het vruchtje.
Na een hoop gedoe met agenda’s die niet op de natuur afgestemd konden worden, kwam uiteindelijk poging 2. Op 24 juli. Zelfde procedure: en weer meteen zwanger 😀 Deze bleef gelukkig wel ‘plakken’, tot april 2014.
Toen vond ze het tijd om er uit te komen…
En nu laat ze me weten dat het tijd is om uit bed te komen 😉

Wat willen jullie lezen in m’n volgende blog?  De zwangerschap of de eerste maand van ons leven als gezin?
Ps: Dit was m’n allereerste blog, dus tips en suggesties zijn welkom…

You Might Also Like

10 reacties

  • Reply Joyce 4 oktober 2014 at 08:03

    Lieve Martine,

    Natuurlijk kende ik het grootste deel van het verhaal al. Maar toch is het even anders om het zo opgesomd te zien staan :)

    Ik had me helemaal niet beseft dat mijn inleiding is begonnen op de uitgerekende datum van jouw sterretje! Moet een rare dag voor je geweest zijn :)

    Ik ben benieuwd naar het vervolg van het verhaal. Ook al ken ik ‘m 😉 Volgens mij doe je er goed aan om te bloggen over je zwangerschap, eventueel de bevalling (hoe doe je dat immers, als alleenstaande moeder? Ik weet dat niet de persoon erbij was die je in eerste instantie wilde) en hoe het daarna is gegaan. De kraamweek, alleen. Ook al zijn er verschillen met België. Ook Belgische mensen komen hier vast lezen :)

    • Reply Thea 4 oktober 2014 at 08:11

      Bedankt voor je reactie Joyce, en ik hoop echt dat de Belgische (as) moeders hier ook komen lezen!

    • Reply Martine 4 oktober 2014 at 08:58

      Hey Joyce

      Dat jij toen ingeleid werd zorgde er juist voor dat ik er zelf ook niet bij stil stond. Was veel te veel aan het meeleven met jou 😀

      Ik ben reclame aan het maken in België, dus hopelijk komen ze ook (op z’n minst) een kijkje nemen.

      • Reply Joyce 4 oktober 2014 at 22:42

        Ahh dat vind ik lief dat je dat zegt Martine! Dat je vooral met mij bezig was 😉 We maakten het ook wel spannend met z’n allen die weken 😉 X

        • Reply Martine 5 oktober 2014 at 17:17

          De goeie ouwe tijd :p :p :p

  • Reply Madelon 4 oktober 2014 at 11:47

    Hoi Martine,
    Ik ben benieuwd naar het vervolg. Hopelijk over je zwangerschap :)

    • Reply Martine 4 oktober 2014 at 17:42

      De volgende zal inderdaad over de zwangerschap gaan.
      Zowel hier als bij de link op facebook wordt daar voor ‘gestemd’ 😉

      Bedankt voor je reactie :-)

  • Reply Ajeto 12 oktober 2014 at 10:42

    Wat een rollercoaster heb je meegemaakt. Zwanger en het helaas kwijtraken en dan weer zwanger. Wat heerlijk dat je inmiddels moeder bent. Van harte gefeliciteerd en geniet van de kleine

    • Reply Thea 13 oktober 2014 at 21:07

      Was zeker een rollercoaster voor haar…
      gr Thea

    • Reply Martine 3 december 2014 at 19:04

      Sorry, zie nu je reactie pas :$

      Ik heb het geluk dat ik makkelijk zwanger raakte, maar mentaal was het wel ‘lastig’ ja. Zeker na de eerste geplande poging…
      Maar zonder die miskraam had ik nu dit heerlijke blije meisje niet gehad (dat maakt veel goed 😉 )

    Laat een reactie achter bij Martine Annuleer reactie