Interviews

Donorkind vertelt: “Waar liggen mijn roots?”

21 september 2015

Op Bampraat wil ik graag ook verhalen delen van (donor)kinderen.
En vandaag presenteer ik met trots het eerste verhaal.
Donorkind Jennifer vertelt ons haar verhaal.
Hoe kwam ze erachter dat ze een donorkind was? Is ze op zoek naar haar roots?

20150117_135028

“ik heb het gevoel dat mijn vader mijn echte vader niet is”

Haar ouders gingen scheiden. Haar moeder vond liefde bij een nieuwe man en daardoor verhuisde ze naar Amersfoort.
Ze reisde heen en weer en bracht weekenden door bij haar vader.
Maar de relatie tussen haar en haar vader verliep steeds stroever. Deels door haar nieuwe leven in Amersfoort.
Deels door een onbekend gevoel. Ze kaartte het aan bij haar moeder.

“Na ongeveer een halfjaar met dit gevoel te hebben gelopen heb ik aangeven bij mijn moeder (en haar huidige man) dat ik met dit gevoel liep.
Daarop “mocht” ik dat weekend een keertje thuis blijven. Die avond zat ik bij mijn moeder en stiefvader op de bank en hadden we het er over dat ik niet meer zo graag naar mijn vader ging.
Dat had niks te maken met mijn vader op zich maar meer met het gevoel dat ik een soort klik miste op dat moment.
Bij navraag aan mijn moeder vertelde ze dat ik de woorden gebruikten “ik heb het gevoel dat mijn vader mijn echte vader niet is”.
Dat was voor mijn moeder de inkopper die zij nodig had om te vertellen over de weg die zij hebben bewandeld naar het krijgen van kinderen: mijn zusje en ik. Toen was ik 13  jaar.”

en haar zusje dan?

Haar moeder vertelde. Over hoe je kinderen krijgt, maar dat het soms ook niet lukt.
Bij haar vader en moeder lukt het ook niet. Zo kozen zij na een tijdje een andere route.

“Na een doorverwijzing naar het ziekenhuis bleek dat mijn vader onvruchtbaar was.
Toen viel bij mij het kwartje…: “maar dat betekent dus dat mijn gevoel gelijk had, mijn vader is niet mijn vader”.
Ze vertelde verder over dat ze gekozen hadden voor een anonieme donor en dat hij wel wat zou lijken op mijn vader maar dat er verder niks bekend is.
Eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg om te horen, ik was zelf al bezig met de volgende vraag.
“Is mijn zusje dan wel mijn echte zusje?” Daarop kwam direct het antwoord, voor zover ze weet hebben mijn zusje en ik niet dezelfde donor.”

“Dat was een klap. Eigenlijk nog erger dan het horen dat ik niet een biologisch kind ben van mijn vader.”

foto 2

“Die avond hebben we veel verder gekletst en heeft mijn moeder nog wat dingen verteld over hoe het in zijn werk is gegaan. In die tijd, (1987) was het allemaal erg geheim en een beladen onderwerp.
Niemand uit de omgeving van mijn ouders was op de hoogte van dit alles en voor mijn moeder een emotioneel zware tijd omdat ze het eigenlijk met niemand kon delen. Mijn vader was niet zo’n gevoelsmens.
Ze ging naar het ziekenhuis tijdens haar zelf “gemeten” ovulatie voor een inseminatie. Heel stiekem allemaal. Bij mijn zusje idem dito.”

nieuwsgierig naar…

Ze is niet zonder een vader opgegroeid. Toch was ik benieuwd of ze nieuwsgierig is naar haar biologische vader (de donor) en eventuele broertjes of zusjes.
En dat is ze…

Ik ben zeker nieuwsgierig naar mijn biologische vader. Nu dat ik zelf kinderen heb is dat sterker dan daarvoor. Waar liggen mijn roots? En ook wel zou ik op mijn vader lijken?
Nadat mijn zoontje geboren was leek hij erg veel op mij maar op sommige momenten konden we niet zo goed een herkenning vinden.
Mijn schoonmoeder grapte toen “misschien lijkt hij wel op jou echte vader”. Dat zijn dan de momenten waarop ik denk “ja zou kunnen”.
En op die momenten denk ik wel, “wauw wat zou het toch leuk zijn als ik weet wie mijn echte vader is”.

“Ook zou ik het leuk vinden om evt. half broers en zussen te ontmoeten maar die drang is niet zo groot, evenals het geen must is om mijn vader te vinden op dit moment. Ik heb een goede band met mijn zusje.”

“Ik heb mijzelf ingeschreven bij het Fiom, alleen ingeschreven met de gegevens die bekend zijn. Ik heb het geld er (nog) niet voor over om mijzelf ook op te laten nemen in de DNA databank.
De kans dat de donor gevonden wordt is wel erg klein. Maar mocht er een donor zich melden die in het profiel past van mijn gegevens worden we gematcht. En dan kunnen we er beide voor kiezen om een DNA test te laten doen om uitsluitsel te geven. Pas als er dan een match is worden we, met wederzijds goedkeuren met elkaar in contact gebracht. Maar zoals ik al benoemde die kans is op dit moment klein.”

foto 3

rust

Ze kwam erachter toen ze 13 was, midden in de puberteit. Toch heeft ze het nooit moeilijk gevonden. Ook was het geen geheim, ze was er zelfs heel open over:

“Ik vond het niet moeilijk. Het heeft mij juist rust gegeven, kon mezelf leren kennen. En uit te vinden wie ik ben.
Voordat ik het wist, had ik altijd het idee dat er iets niet klopte en nadat ik het wist gaf dat rust.

Ik ben er altijd heel open in geweest. Vooral nadat mijn vader is overleden. Daarvoor wat minder omdat mijn vader het nog steeds als falen zag.”

Wat vind je van het verhaal van Jennifer? Ben jij ook een donorkind, of kind van een alleenstaande moeder? Mag ik jou dan interviewen? (evt anoniem).
Ik hoor het graag! Je kunt een reactie achterlaten of me een e-mail sturen.
Bedankt voor het delen van je verhaal Jennifer!

You Might Also Like

1 reactie

  • Reply Natasja 21 september 2015 at 19:46

    Wat een open mooi verhaal. Vervelend dat je het lastig vond met je vader in de pubertijd qua klik. Fijn dat je wel de rust hebt gekregen na de antwoorden van je moeder.

  • Reageer