persoonlijk

welkom op mijn reis

16 september 2014

Vanochtend liep ik, voorlopig, voor de laatste keer door mijn eigen portiek naar buiten. Fase nummer zoveel van de renovatie.
De portiek, trappenhuis en lift zijn afgesloten, en dus moet ik via andere portieken naar binnen/buiten. En voor het eerst in tijden ben ik even, heel even, blij dat ik niet (hoog)zwanger ben.
Want man oh man, wat zullen we veel moeten omlopen… Het is net de belastingdienst: Makkelijker kunnen we het niet maken.

En langzaam aan komen alle overwegingen weer naar boven. En in de auto naar mijn werk borrelen keuzes die ik maakte weer op.
De goede en de slechte. De hele dag dwaalt mijn reis door mijn hoofd. Mijn reis, mijn lange reis, met als eindbestemming…
Die is nog niet in zicht. Nog niet bepaalt. Hopelijk komt er snel een volgende halt in zicht. De halte: zwanger.
Maar hoe begon die reis? Ik neem jullie mee terug in de tijd:

het besluit

Wanneer ik besloot dat ik een BAM ging worden? Ik kan je de dag niet noemen. Het is niet in een dag gekomen. Het begon met eerst vriendinnen zwanger, en later moeder zien worden. Zo’n kleintje, wat zou het toch mooi, fijn, geweldig zijn. De eerste kriebels zijn er. Ik droomde altijd van “jong” moeder te worden, de eerste voor mijn 25ste. Dat ging ik niet meer halen.Voor mijn dertigste, zou dat nog kunnen? Maar niet zonder een partner.

Dus partner zoeken. Maar zoek je die of vind je die? Ik ondervind al snel: die kom je vanzelf tegen. Je kunt ze (helaas?) niet kopen. Ondertussen droom ik verder.
Iemand benoemt de optie van “je kan het ook alleen doen”, maar die wuiven we weg. Alleen, nee joh, veel te zwaar!
Toch blijft het kriebelen, een kindje: dat zou toch wel heel geweldig zijn!?
Dus begin ik er serieus over na te denken. Zou ik het alleen kunnen? Hoe ga ik dat dan doen? Hoe moet ik alles regelen?
Waar vind ik dan de “papa” (de donor)? Hoe reageren mensen om me heen, zullen ze me steunen?

moed

In een moment van moed spreek ik het uit naar een vriendin, en die zegt stellig: “Ja dat kan jij!”. En dus begint het idee groter te groeien, details weet ik nog niet. Maar de twijfel is er nog steeds. En dus besluit ik nog twee vriendinnen in vertrouwen te nemen. Ook zij denken dat ik het kan.

En nu? Ga ik dit echt doen? Is er niet gewoon de kans dat ik morgen iemand tegen kom, de ware?
Met een vriendin begin ik te brainstormen. Allereerst; de donor. Al snel komen we erachter dat we nog niet veel weten over de mogelijkheden. Een optie is, een bekende donor. Iemand die ik ken, vragen. Maar wie? Al snel besluit ik dat dat niet voor mij de weg is. Ik zou ook niet weten wie ik moet vragen en waar ik het lef vandaan haal om het te vragen. En ik zie veel te veel beren op de weg.
Een donor: eerst maar eens meer over nadenken hoe en waar, en info zoeken.

maar wat kan ik nu al doen?

Gewicht: dat wordt ook een issue. Ik weeg echt teveel, zou veel fijner zijn om slanker te zijn, en straks als slanke moeder kan ik veel meer (bewegen) met mijn kind. Ja de kilo’s die moeten eraf. Niet vanwege mijn kinderwens, maar het is iets wat ik al jaren wil, wat beter voor mij zou zijn, beter voor mijn gezondheid zou zijn. Een betere toekomst. En dus schakelen we hulp in. Ik ga naar een diëtiste. Stap 1 in werking!

Geld: Tja, een baby is duur. Een kind is duur. Zelfs als “niet moeder” weet ik dat. En al snel zakt de moed me weer in de schoenen. Dit kan niet, niet nu. Ik verdien niet genoeg, er is geen geld. Geen geld op de spaarrekening, op mijn bankrekening. Nergens is er geld. euroSterker, ik ben mensen geld schuldig! Ik kan niet nu zwanger worden, ik kan niet nu een kindje op de wereld zetten. Dit kan niet, niet nu, dit moet wachten!
Ik baal, ik baal enorm. Net als ik een beetje moed heb, durf ik niet meer!
Mijn afspraak bij de huisarts staat: verwijzing voor de diëtiste. Terwijl we praten, komen ook de financiële problemen naar boven. En na wat praten besluiten we dat het geen kwaad kan om nog een verwijzing uit te schrijven: Ik besluit met een maatschappelijk werkster te gaan praten. Samen praten we veel, lang en vaak. Ik spreek alles naar haar uit. We bedenken plannen om positiever te worden, uit de problemen te komen, alle problemen die naar boven komen. Erg fijn. Ik begin me beter te voelen. Ik begin weer te dromen.

Ben je benieuwd hoe dit verder gaat? Over een paar dagen neem ik jullie verder mee in mijn reis. Wanneer wist jij dat je moeder wilde worden? Wist je dit in 1x? Of ging er tijd over heen?

You Might Also Like

3 reacties

  • Reply Madelon 16 september 2014 at 09:00

    Ik weet al vanaf mijn tienerjaren dat ik mama wilde worden. Het ging allemaal alleen niet zo makkelijk.
    Ik vind het erg leuk om mee te kunnen lezen en -leven met jouw reis :)

  • Reply Joyce 16 september 2014 at 17:00

    Ja natuurlijk ben ik benieuwd hoe dit verder gaat 😉
    Ik wist al een aantal jaar dat ik graag moeder wilde worden en vanaf januari vorig jaar werden die gevoelens steeds sterker. Alleen was Joost er nog niet klaar voor. Wel was ik alvast gestopt met de pil, dus toen hij vanaf begin mei zei dat hij het ook wel wilde, gooide we de laatste anticonceptie weg en gingen we ervoor. We hadden geluk, het was snel raar. En nou ja, het resultaat ken je inmiddels 😉

  • Reply Mandy 16 september 2014 at 17:48

    Het begin van jouw reis, aan het begin van de levensloop van deze site – heel toepasselijk. :-)

    Ik kom hier voor jou, want ik ben geen BAM-er, zelfs geen BHM-er. Op mijn reis heb ik een ander pad bewandeld. Daar loop ik nog steeds. Maar ik kan echt genieten van het uitzicht; de liefde die straalt uit mama’s en mama’s-to-be. Ik lees je verder en loop zo met je mee. Liefs.

  • Reageer