persoonlijk

wat ik moeilijk vind aan zwanger zijn

14 maart 2016

Ik ben bijna halverwege mijn zwangerschap. En er zijn twee dingen die ik soms wel moeilijk vind aan zwanger zijn.
Je zou misschien verwachten dat het alleen zijn, geen partner hebben, dat ik dat moeilijk vind.
Nee dat zou ik denk ik niet moeilijk vinden. Eerder lastig. Maar ook maar op bepaalde momenten. 
Ik vind twee andere dingen moeilijker.

Zwanger zijn is groeien

Ik doel dan op het echte lichamelijke groeien. Dat mijn borsten iets groter zijn kan ik mee leven. Gelukkig ben ik niet naar een cup G gegaan (althans nog niet).
Maar mijn buik die groeit, dat is soms even moeilijk. Ik was zo blij toen ik lekker aan het afvallen was.
Na jaren ups en downs leek de hypnotische maagband voor mij toch wel de manier.
De kilo’s gingen eraf. Mijn buik slonk, kleren gingen ruimer zitten. En toen was ik zwanger.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

En nu begint alles te klein te worden, ja echt te klein. En draag ik steeds meer zwangerschapskleding.
Wat natuurlijk ook nog eens die buik accentueert.

Ik weet waarom mijn buik groeit, en daar ben ik superblij mee. Maar blijft wel dat het soms ook wel moeilijk is.
Maar ik probeer me erbij neer te leggen. Ik ben immers nog niet eens op de helft. Dus ik zal nog meer groeien.

Wat als?

Ik heb het op mijn blog al vaker gehad over dit soort vragen. Wat als?
Nu ik verder in de zwangerschap kom merk ik dat ik die vragen vaker hoor. Mensen lijken wel verbaast dat mijn zwangerschap tot nu toe zo goed gaat.
Hoe kan ik zo weinig klachten hebben als ik zeer veel overgewicht heb? Geen idee! Ik ben dan denk ik een van die paar procent zware dames die geluk heeft?
Ik prijs me in ieder geval gelukkig.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Maar dat maakt het wel moeilijk. Want wal als? Als het straks omslaat? Ik straks heel veel last heb. En het zal vast en zeker een hele hete zomer worden.
Nou ik moet mijn borst maar nat maken voor dan (zal dan denk ik niet moeilijk zijn hè?). Ik ga het vast en zeker nog heel zwaar krijgen, volgens hun.

Ja weet je? Misschien wel, misschien ook niet. Misschien is het wel de slechtste zomer sinds jaren. Misschien lig ik over 3 weken wel plat met mega bekkenpijn.
Ik zou het je niet kunnen vertellen. En jij mij ook niet. Je weet niet wat de toekomst brengt. En ja dat vind ik ook moeilijk.
Ik weet niet wat ik in juni nog allemaal “kan”. Dus kan ik nog leuke dingen plannen? Moet ik alles maar al zoveel mogelijk geregeld hebben? Want wat als…?
Die onduidelijkheid vind ik ook moeilijk. En ik weet dat mensen het goed bedoelen. Maar ja hormonen hè? Dat maakt het dat ik het soms niet kan hebben.

Wat vond jij het moeilijkste aan zwanger zijn?

You Might Also Like

16 reacties

  • Reply SImpel, met een snufje liefde 14 maart 2016 at 06:30

    Herkenbaar! En over dat wat als, tja als dan het wat als toch toeslaat dan kun je ook zo denken ” je zit al op de helft” die wat als duurt dus nog maar de helft en als het nu hartstikke goed gaat dan is het alleen maar mooi meegenomen.

    • Reply Thea 14 maart 2016 at 07:35

      De enige zorg die ik heb is het dan niet meer kunnen werken. Dat zou ik me niet kunnen veroorloven als zzp’er

  • Reply Nicole 14 maart 2016 at 07:01

    Hmm lijkt me lastig als mensen continu bezig zijn met wat als.. Niet aan denken meis, ene oor in andere uit. Ik had ook overgewicht tijdens mijn zwangerschap maar nooit iets over gehoord eigenlijk. Wat ik moeilijk vond? Geen idee eigenlijk.. Ja op het laatst dat ik niets te kiezen had qua bevalling enzo

    • Reply Thea 14 maart 2016 at 07:34

      Het is vaak net als ik er niet mee bezig ben, dat een ander er wel mee komt…. Maar probeer het zeker los te laten. We kunnen het nou eenmaal niet plannen.

  • Reply Leonie van Mil 14 maart 2016 at 07:23

    Herkenbaar. Het niet kunnen plannen van dingen en je overal zorgen over maken hahaha. Het zijn echt de hormonen. Ik lag echt alleen al daarvan wakker. En ik heb meerdere vrouwen over gehoord. Leg een notitieblok naast je bed en schrijf daarin alles op. En verder moet je alles op je af laten komen. Wat ik nu heel lastig vind, is het niet weten en dus kunnen plannen, wanneer hij komt. Ik ben de 37 weken voorbij. Ieder moment kan het gebeuren, maar het kan ook nog 4 weken duren. Dat vind ik momenteel lastig om mee om te gaan. Tip: praat en schrijf het van je af. Want iedere keer ga je weer nieuwe dingen tegenkomen waar je je zorgen over kunt maken. Dan moet je gewoon met mensen erover kunnen praten die het ook mee hebben gemaakt en hoe zij hier mee om gingen. Althans, dat werkte voor mij. Succes!!

    • Reply Thea 14 maart 2016 at 07:33

      Ik praat er ook over, en schrijf er over :) Lijstje maken is nog niet nodig, voor dit soort dingen. Wel voor boodschappen haha.
      Succes met de laatste loodjes!

  • Reply Eva 14 maart 2016 at 07:42

    Nou ik had ook overgewicht en heb ook werkelijk nergens last van gehad. Alleen op het einde kon ik natuurlijk niet zover meer lopen ,niet een dag winkelen ofzo. Het enige waar ik last van had op t laatst was maagzuur. Ik ken slanke mensen die al vanaf dag 1 liepen te zeuren dat niks meer konden. Ik denk dus niet dat het per se iets met je gewicht te maken moet hebben. Maar ik denk ook veel te maken met je eigen instelling pijn of ongemak is voor ieder persoonlijk hoeveel last je ervan hebt. Ik werd wel extra gecontroleerd op diabetes, die kans was door mijn gewicht wel groter aanwezig om te krijgen. Geniet er lekker van en denk niet steeds “wat als” laat het gewoon op je af komen :)

  • Reply Elisabeth 14 maart 2016 at 08:16

    Ja die onzekerheid he, ik begrijp het helemaal. Maar die heb je ook met partner hoor, dus daar zou ik me als ik jou was lekker geen zorgen over blijven maken. Mijn vorige zwangerschap (en bevalling trouwens ook) waren goed te doen. Toch zie ook ik op tegen een volgende zwangerschap. Ik schreef er toevallig net gister een artikel over. :)

  • Reply Wendy 14 maart 2016 at 08:44

    Ik ben net over de helft van mijn tweede zwangerschap en vind het nu vooral dat ik niet zoveel rust kan pakken als tijdens mijn eerste zwangerschap omdat ons dreumesje nu rondloopt. Dus naast het werken en lesgeven op de sportschool is dat best pittig. Verder die buik ja… dat is als sportinstructeur ook een dingetje, haha. Gelukkig was ik de vorige keer binnen 12 weken weer op mn oude gewicht dus ik hoop nu ook!
    Succes met je zwangerschap, zet ‘m op!

  • Reply Josine 14 maart 2016 at 09:25

    Als je zwanger wordt, weet je toch dat je groeit? Afvallen is dan geen optie. En je hebt er heel bewust voor gekozen, dus dan weet je toch dat dit er aan komt?

    Daarnaast schrijf je in je 17weken update dat wat je nu moeilijk vindt, dat je dat toen juist moeilijk vond dat het niet gebeurde. Je schreef toen: “Mijn buik groeit langzaam, zou graag iets meer hebben om te showen.” Dit klinkt een beetje tegenstrijdig..

    Succes met je zwangerschap en alle hobbels die je (alleen) moet nemen!

    • Reply Thea 14 maart 2016 at 20:03

      Het zijn ook tegenstrijdige gevoelens. Ik zou graag willen dat mijn buik groeit, een echt zwangerschapsbuikje. Dat zie ik zelf nog niet zo. En ik zie ook andere delen van mijn lijf veranderen. Dat is moeilijk. Maar toch zou ik ook graag mijn zwangerschapsbuikje tonen, misschien dat het dan ook makkelijker is.

  • Reply Farah 14 maart 2016 at 09:30

    Wat als…kan heel veel nare zorgen met zich meebrengen, geniet gewoon van dag tot dag en de rest wat op je pad komt zie je wel weer. Succes met je zwangerschap en vergeet er niet van te genieten!

  • Reply liza 14 maart 2016 at 09:38

    Ik snap die zorgen van je wel en denk ook dat het terechte zorgen zijn.. De kans dat je ziek wordt tijdens je zwangerschap is gewoon veel groter en je behoort ook nog tot een risico groep. Maar je bent vast verstandig genoeg geweest om dit in te hebben gecalculeerd voor je aan dit traject begon. Maar onzekerheid heeft soms de overhand. Sterkte met je srtuggles, hopelijk kun je nog wel genieten !

  • Reply Esther 14 maart 2016 at 14:17

    De horror verhalen over bevallen. Iedereen om mij heen vond het nodig om de meest afgrijselijke verhalen te vertellen. Daarom zei ik meestal: geen zorgen ik ga naar zwitserland en krijg in week 38 een keizersnee ( had ik ergens gelezen in de viva mama).
    Nou… Dan ging het commentaar helemaal los :-) maar dan in ieder geval geen nachtmerrie verhalen.

    • Reply Thea 14 maart 2016 at 20:00

      die heb ik gelukkig nog niet gehoord, al ken ik er wel een aantal met een heel lang herstel ervan.

  • Reply Marjolein 14 maart 2016 at 20:30

    Wat je ook aan kwaaltjes hebt of krijgt, je bent ze (als het goed is) ook zo weer kwijt. Want die 9 maanden vliegen echt voorbij. Ik had bij mijn eerste enorme bekkenpijn, kon bijna niet lopen. En na de bevalling waren de klachten weg en was ik de pijn weer volkomen vergeten…

  • Reageer