Interviews

interview: slechte ruggenprik en meer…

21 december 2015

Marieke, BAM van een dochter (5jr) en een zoon (2jr).
Toen ze klein was wilde ze al moeder worden.
Maar op jonge leeftijd verloor ze onverwachts haar zus, dit had een grote impact op haar leven.
Vandaag vertelt ze hierover, en over de heftige bevalling van haar zoon.
“Mijn oudste zus is 16 jaar geleden om het leven gebracht door de man met wie ze net samenwoonde. Twee weken voor mijn 15e verjaardag.
Door deze gebeurtenis ben ik het vertrouwen in anderen verloren, met name in mannen. Ik heb ooit één keer een kortdurende relatie gehad, maar dat was niets voor mij.
Toch was de kinderwens er en ben ik me gaan verdiepen in het BAM-moederschap. Half 2009 hakte ik de knoop door om het op deze manier te gaan doen.”

Donor

Inmiddels is ze mama van twee, via zelfinseminatie, van verschillende donoren. Bij haar dochter was ze na 2x zwanger.
Toen haar dochter een jaar was ontving ze informatie over de donor waar ze niet blij mee was:

“Hij had de verkeerde intenties om te helpen en loog. Dacht ik dat mijn dochter hooguit 5 donorbroertjes/zusjes te hebben, ligt de schatting nu al rond de 70 (donor is nog steeds actief).
Nog geprobeerd met hem de samenwerking aan te gaan voor een tweede kindje, maar het vertrouwen was weg, hij kwam afspraken niet na.
Ben heel wantrouwend op zoek gegaan naar een andere donor en uiteindelijk toch één kunnen vinden die wel met de juiste intenties wilde donoren.
In de eerste ronde raakte ik zwanger van mijn zoontje.”

m01

Zwangerschappen

De eerste zwangerschap verliep goed. Ze had bijna geen kwaaltjes. Wel werd ze aan het einde ingeleid.
In de laatste weken kreeg ze last van hoge bloeddruk. Na een paar controles werd uiteindelijk besloten om haar in te leiden.
Bij haar zoon was ze misselijk, vermoeid, en had ze wat last van haar bekken.
Bij de 20 weken echo bleek er iets niet goed te zijn:

“Hij bleek twee hartafwijkingen te hebben. Gelukkig niet ernstig, maar de kans was wel groter op een kindje van een chromosomale afwijking dan bij een ‘gewone’ zwangerschap.
Geen vervolgonderzoek laten doen, want dit kindje was hoe dan ook welkom.”

Aan het einde van haar zwangerschap bleek de baby in stuit te liggen. Ze wilde geen draaipoging en dus werd er een keizersnede ingepland.

“De dag voor de keizersnede was meneertje zo grappig geweest om weer terug te draaien, dus keizersnede werd geannuleerd.
Maar omdat mijn bloeddruk toch wel weer opliep, mocht ik me op de dag van anders geplande keizersnede wel melden om de bevalling in te leiden.”

Bevallingen

Bij haar dochter kreeg ze een hormoonveter, (zorgt voor ontsluiting) zodat ze ingeleid kon worden.
Na 12 uur werd die verwijderd, de vliezen doorgeprikt en kreeg ze wee-opwekkers. Na een pijnpompje koos ze voor een ruggenprik, met 4 cm ontsluiting.

“Helaas bleef het daarop steken en werd er besloten om een keizersnede te doen. Er werd weer een ruggenprik gezet en binnen no-time was mijn dochter uit mijn buik.
Een onbeschrijflijk gevoel om voor het eerst haar te mogen ontmoeten en heel speciaal om haar namen uit te mogen spreken.
Ze is namelijk vernoemd naar mijn overleden zus en vader.”

Bij haar zoon kreeg ze een ballonkatheter, na 24 uur werden de vliezen gebroken. De wee-opwekkers werden aangesloten, licht opgebouwd, om litteken scheuren te voorkomen.
Al snel volgde goede weeën, snel en met veel pijn. Dus een ruggenprik, maar ze voelde nog weeën. De ontsluiting bleef weer steken op 4-5 cm en werd er gekozen voor een keizersnede.

“Weer werd er een ruggenprik gezet, maar verloor niet meteen het gevoel in mijn benen. Het gevoel van mijn buik werd getest en was al snel duidelijk dat het niet goed was.
Bed werd gekanteld in de hoop dat de vloeistof naar boven zou gaan, maar ook bij de tweede keer testen, voelde ik nog aanraking en koud/warm waarmee te testen. Niet de gehele buik.”

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Hulpeloos en erge pijn

“Het volgende moment voel ik pijn, die steeds erger wordt. Ze zijn begonnen met de keizersnede en ik blijk dus echt niet goed verdoofd.
Er wordt meer spul via de ruggenprik ingespoten, maar dit helpt niet. Daar lig ik dan hulpeloos op de operatietafel, met enorme pijn en durf me niet te bewegen.
Ik hoor nog het woord algehele narcose vallen, krijg een hand van de assistent anesthesist om in de knijpen.
En het volgende moment staan ze allemaal op mijn buik te drukken om mijn zoontje eruit te krijgen.

Hij zat nogal hoog, waar de gynaecoloog moeilijk bij kon en gezien mijn pijn onmogelijk, waarop mijn zoon alsnog met een pomp ter wereld is geholpen.
Zodra de navelstreng is afgeklemd, krijg ik zware medicatie via het infuus, waardoor ik het einde van het hechten niet meer heb gevoeld.
De aanblik van mijn zoontje maakte veel goed, maar het was een regelrechte nachtmerrie.”

“Mijn zoon is overigens geboren met 1 hartafwijking (vsd), maar dat probleem heeft zijn lichaampje zelf opgelost en is hij met 10 maanden helemaal gezond verklaard.”

BAM zijn

Ze vind het heerlijk om alleen te zijn, zelf keuzes te maken. Ze geniet van haar koningskoppel. En ja, het is ook weleens lastig:
“De oudste is een pittige dame en nu de jongste ook in zijn ik ben twee en zeg nee fase zit, zit ik echt wel regelmatig met mijn handen in mijn haar.
Maar die knuffel, kusje, glimlach en goede gesprekken maken het weer goed.

Prijs me gelukkig met mijn kinderen. Naast mijn rol van mama, werk ik gelukkig wel.
Hoewel ik het werk prachtig vind om te doen, geeft het mij ook ontspanning. Even mezelf kunnen zijn, i.p.v. alleen moeder.
De keus om BAM te worden, is de beste keuze die ik heb kunnen maken.”

Toekomst en derde kindje

Ze hoopt dat haar kinderen gelukkig worden en ze de band houden die ze nu hebben.
“Ik had wel de wens voor een 3e kindje en heb daarvoor de nodige pogingen gedaan, maar mijn gevoel vertelde mij dat het lastig zo niet onmogelijk zou zijn om zwanger te worden.
Na de keizersneden heb ik een wondontsteking gehad, wat voor de nodige verklevingen heeft gezorgd. Tot op heden is het dan ook niet gelukt om zwanger te worden en had mezelf voorgenomen om zoveel pogingen te ondernemen.

Het is jammer dat er definitief geen derde kindje bijkomt, maar voel me gezegend dat ik twee kinderen heb.
Het zal waarschijnlijk altijd wel blijven kriebelen, maar heb toch ook wel vrede mee.”

Wat vind jij van het verhaal van Marieke? Bedankt voor het delen van je verhaal Marieke.

* wegens privacy is er gebruik gemaakt van een fictieve naam

You Might Also Like

2 reacties

  • Reply Sandy 21 december 2015 at 20:12

    Wow wat een verhaal! Sterke dame :-) Ben stiekem wel heel erg benieuwd wie de donor geweest is… Dit aangezien ik mijzelf bevind in de doodenge zoektocht naar een betrouwbare donor!

  • Reply Jeanine 21 december 2015 at 20:25

    Jeetje heel heftig, maar ondanks het overlijden van haar zus, een onbetrouwbare donor en moeilijke bevallingen is alles dan toch goed gekomen. Ik wens je heel veel geluk met je kids.

  • Reageer