persoonlijk

De wachtweken (poging 2)

5 februari 2015

Het is de dag na de inseminatie. Ik heb een volle dag, maar ik sta goed op. Ik voel me top.
Ik moet die dag werken, ook al is het zaterdag. Het maakt mij niks uit. Ik heb een heerlijke dag.
Als ik thuis kom ga ik in chill stand, en ga op tijd naar bed. Maar ik kan niet slapen.
Ik heb buikpijn, ik weet vrijwel zeker dat het mijn eisprong is. Maar er gebeurd iets wat ik niet verwacht.

Bloed

Ik besluit naar de wc te gaan, misschien is het wel een buikkramp?
Ik plas maar verder niks, de buikpijn is er nog.
Maar als ik op sta merk ik dat er bloed is. Best wel wat. Maar niet extreem.
Ik schrik me wezenloos. Mijn eerste gedachte is een miskraam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Google is mijn vriend en laat mij weten dat ik een ovulatiebloeding heb.

Ik heb het echter nog nooit gehad. Ik blijf nog even zitten maar er komt niks meer. Dus ik kruip terug in bed.
Slapen kan ik niet. Ergens is er toch de gedachten dat het misschien iets heel anders is.
Na een paar uur, en paar chats met vriendinnen, is er geen bloed meer gekomen en val ik in slaap.
Dit met de gedachten dat dit misschien wel een goed teken is.
De fijne inseminatie, en de bloeding (waarbij ik me inbeeld dat het eitje afgeschoten is recht op de soldaatjes af…).
Het gaat anders. Is dat goed?

Week 1

De dagen erna gaan gewoon zoals ze moeten. De eerste week is een week zoals anders.
Behalve dat ik me sinds tijden niet zo fit heb gevoeld. Ik ben fit en kan de hele wereld aan.
Is dat ook een symptoom?

Aan het einde van deze week ga ik met een vriendin een boswandeling maken. Ondanks dat we ons mega vergissen in de afstand (verhaal apart).
Hebben we heel veel lol. Er komen soort van “Look who’s talking” beelden voor onze ogen. Dat de zaadjes klagen over de vele heuveltjes die we op en neer gingen.
“Mommy wat are you doing? Are we in a rollercoaster?”

P1050199

Week 2

In de 2e week veranderd er wel wat. Ik begin te twijfelen.
Ik voel niet wat ik voel bij de eerste poging. Ik voel me anders.
Maar ik voel me niet zwanger. Maar is dat niet te vroeg om te beantwoorden?
In een opwelling koop ik halverwege de 2e wachtweek een test.

Hij is negatief en ik heb spijt. Het is ook nog zo vroeg! Ik had gewoon niet moeten testen.
Daarnaast duurde het lang voordat hij wat aan gaf, dus misschien deed hij het ook niet goed.
Ik besluit echt te wachten tot dag 16. Dan pas ga ik testen.

Twijfels

Naarmate de dagen verstrijken twijfel ik verder. Soms denk ik dat ik zwanger ben, uiteraard.
Dat moet gewoon het was zo’n fijne ervaring.
Maar die momenten zijn schaars.  De momenten dat ik denk dat ik niet zwanger ben zijn er meer.

Ik ga er dus ook maar vanuit dat ik ongesteld word. Ik word gewoon ouderwets op de klok af ongesteld.
Maar dan hoor ik van steeds meer mensen dat zij de eerste 8 weken niks voelde. En slaat de twijfel weer toe.
Misschien dan toch raak?
Ik ga toch maar uit van niet en wacht braaf op mijn menstruatie….

Leuk hè? Die wachtweken… :S
Wat denken jullie? Zwanger? 

You Might Also Like

11 reacties

  • Reply Gwen 5 februari 2015 at 06:55

    Al die keren dat ik dacht zwanger te zijn was ik het niet en toen ik amper ieta voelde wel, dus wie weet? Hopelijk!

  • Reply Mandy 5 februari 2015 at 07:32

    ❤ Ik hoop het voor je, maar meer zinnigs kan ik er niet van zeggen. Gevoel & gedachten zijn soms zo lastig. Kon je maar fast-forward doen.

  • Reply mamavanluna 5 februari 2015 at 09:02

    Alle keren dat ik een test deed was ik niet zwanger(deed het bijna elke maand :) dacht dus vaak dat ik wel zwamger kon zijn.)
    En toen ik zwanger was deed ik geen test want voelde me helemaal niet zwanger. Je lichaam kan je zo in de zeik nemen.
    Duim voor jou.

    • Reply Thea 6 februari 2015 at 13:53

      dank je wel! Lichaam kan zeker grapjes uit halen ja! :(

  • Reply Natasja 5 februari 2015 at 16:44

    Je blog over de 2e poging had ik even gemist. Net alsnog gelezen en daarna dit verhaal gelezen. Wat een ervaringen weer… Wat fijn dat de 2e poging zoveel fijner was om mee te maken. Nu maar afwachten en duimen draaien.
    Ik duim met je mee

    • Reply Thea 6 februari 2015 at 13:54

      dank je wel!

  • Reply Petra 5 februari 2015 at 20:01

    De horror die wachtweken heet. Lastig hè, om alles de baas te blijven. En ook al die wisselende verhalen. De een voelde niets, de ander had ontelbare klachten. Zelf had ik vooral een beetje buikpijn na de eerste poging en die was wel raak. Maar verder had ik ook niet veel. Dat begon pas na een positieve test op dag 16. En niet te vroeg testen ja, op dag 14 was hij nog negatief. Maar dat is moeilijk. Sterkte nog even, ik hoop dat het raak is!

    • Reply Thea 6 februari 2015 at 13:54

      heel lastig, en inderdaad horror…. morgen de uitslag in een nieuwe blog

  • Reply Trudy 6 februari 2015 at 07:44

    Zo herkenbaar dat je te vroeg een test doet. Ik had dat bij mijn laatste zwangerschap ook.
    Ik heb er toen 2 gedaan waarvan deze stiekem allebei te vroeg waren. Toen ze negatief waren wachte ik op m’n menstruatie, maar die bleef uit. Dus moest nummer 3 aan te pas komen en die bleek positief.

    Kop op, vertrouw op je lichaam!! Weet jij het ondertussen al wel??
    X

    • Reply Thea 6 februari 2015 at 13:55

      Ik weet het al wel ja, en morgen weten jullie het ook! In een nieuwe blog :)

  • Reply Els 15 februari 2015 at 21:56

    Dat te vroeg testen deed ik ook haha

  • Reageer