gastblogs

De zwangerschap – By Martine

4 december 2014

Voor ik BAM werd, wilde ik er zeker van zijn dat het kindje niks zou ontbreken. Ik zorgde dus voor een vangnet. Daarna ging ik op zoek naar een donor.
Maar dat er ook nog een zwangerschap tussen zat had ik geen rekening mee gehouden.

Hoewel ik een (bijna) droomzwangerschap had, viel het me best zwaar.

De eerste 12 weken was ik heel onzeker. Ik denk dat ik er van uitging dat het ‘toch wel weer mis zou gaan’. Echo’s stelden me maar kort gerust en ik leefde echt van echo naar echo. Gelukkig kreeg ik die elke 4 weken, omdat ik maandelijks naar de gynaecologe ging (lang leve België!)
Ik was lid van een zwangerschapsforum, waar ik een leuke groep moeders (o.a. Joyce) heb leren kennen.
Zij sleepten me er door als het wachten op de volgende echo weer véél te lang duurde en begrepen m’n frustraties en onzekerheden.

Ondanks dat ik de eerste 3 á 4 maanden best misselijk ben geweest, heb ik maar 2 dagen overgegeven. Twee keer rond de 8 weken, maar ik vermoed dat dat een buikgriepje of zo was en 1 keer de avond na de 12weken echo.
De vermoeidheid heeft bijna de hele zwangerschap aangehouden. Dat je in het tweede trimester meer energie zou hebben is volgens mij een fabeltje.

De eerste bewegingen voelde ik in het zwembad.
Ik was behoorlijk winderig in die periode, dus darmplopjes was ik wel gewend. Stiekem hoopte ik dat dat de kleine was, maar er volgde elke keer een scheet. Toen ik dat in het zwembad voelde verwachte ik dan ook belletjes te zien, maar die kwamen niet. Ik kreeg een warm gevoel van binnen. Niet lang daarna voelde ik weer plopjes en besloot ik dat dat vast de eerste tekenen van leven waren geweest. Ik liep op wolkjes naar huis 😀
In de dagen daarna was ik weer onzeker, want ik voelde niks. Ergens wist ik wel dat dat normaal was, maar toch…

Naarmate de zwangerschap vorderde en de bewegingen steeds duidelijker werden, begon ik te geloven dat mijn wens nu echt in vervulling ging.
Met 6 maanden kreeg ik een uitgebreide echo, voor het hartje, omdat er in m’n naaste familie een hartafwijking is.
Ik vroeg de specialist of er ook naar het geslacht gekeken kon worden, want m’n kleine eigenwijsje had het nog niet laten zien.
Deze man liet weten dat hij alles eens goed zou bekijken, dus ook het geslacht. Ik kon de beelden daar volgen op een flat screen, heerlijk!

Het hartje bleek in orde en ik kon relaxter naar de beelden kijken. Ineens zegt de specialist: “Proficiat, het is een dochter! Kijk maar, hier zijn de schaamlippen.” Uhm, ok…zo kan je het ook vertellen…
Had wel gezien dat het geen jongetje was, maar om nu te zeggen dat ik er een meisje in kon ontdekken…nee. En toen drong het tot me door; een meisje. Yes!!
Hoewel een jongetje ook welkom was, had ik een lichte voorkeur voor een meisje.

38wVerkleind

Omdat er in de familie (zwangerschaps)diabetes voorkomt, moest ik ook geloven aan de suikertest. M’n waarde was net te hoog, dus moest de test opnieuw. Nuchter en uitgebreider…Een kleine 4 uur heb ik in het ziekenhuis gezeten, en al die tijd niet mogen eten. Uiteindelijk bleek ik dus inderdaad zwangerschapsdiabetes te hebben.
In eerste instantie was dit makkelijk onder controle te houden met een dieet, maar de endocrinoloog vond mijn ochtendwaardes aan de hoge kant. Ik kwam dus niet onder de insulinespuiten uit. Met de kleine hoeveelheid van 4 eenheden, voor het slapen, gingen die waardes iets omlaag en was de dokter tevreden.

De bevalling en alles er rond, was ook nog even spannend: zou ik het herkennen als het begint? Kom ik op tijd in het ziekenhuis? Hoe kom ik in het ziekenhuis? Ga ik het alleen kunnen? Moet ik iemand meevragen, en zo ja: wie?De opluchting was groot toen de gynaecologe zei dat ik ingeleid zou worden.
Hoewel ik erg benieuwd was naar wanneer de kleine zelf wilde komen, bracht een inleiding wel een hoop rust en kon ik m’n moeder vragen of ze er bij wilde zijn.
Er werd een datum geprikt: maandag. Ik regelde dus alles rond die datum. Hotel voor m’n moeder werd geboekt, de meter werd op de hoogte gebracht en ik kon gewoon met de bus er naar toe. Toen de gyn bij de laatste afspraak de datum verzette naar woensdag, omdat dat beter in haar agenda paste, werd ik enorm boos. Dit liet ik niet merken, maar ik sputterde wel tegen.
Het aftellen kon beginnen. Nog X dagen tot inleiding.

De ‘laatste zaterdag zonder baby’, zoals elke dag in de laatste week werden bestempeld, belde ik nog met m’n moeder. Ze zou de dag erna komen, dus bespraken we nog even wat details en ik liet weten dat ik het erg spannend vond. Ik zuchtte nog een krampje weg, maar dat zuchten was meer ‘voor de show’, dacht ik. M’n moeder zou die avond gaan zingen met het koor, dus ik wenste haar veel plezier en we hingen op.
Toen ik om 17u28 opstond om naar de keuken te gaan, braken m’n vliezen. En wat doe ik dan als eerste? Juist, m’n moeder bellen. “Maaaaaaaam, m’n water is gebroken !!!!!” Met de telefoon in m’n ene had en een potje in m’n andere, ving ik wat vruchtwater op. M’n moeder wenste me succes (of sterkte, dat weet ik niet meer precies) en ik bedacht me dat het wel slim was om een vriendin te laten weten dat het zo ver was. Daarna belde ik het ziekenhuis terwijl ik op de wc zat. Jeetje, wat komt er veel vocht uit.

Ik bedacht dat ik een maandverband in m’n onderbroek moest doen om niet helemaal doorweekt in het ziekenhuis aan te komen.
Voor m’n gevoel zat ik er nog maar net op, toen die vriendin al voor de deur stond. Laatste dingetjes bij elkaar geraapt, koffer mee, en hup in de auto naar het ziekenhuis.

Die nacht werd m’n dochtertje geboren en was ik het echt: moeder.

Zou jij je aanmelden op een forum? En heb je een voorkeur voor een jongen/meisje?

You Might Also Like

8 reacties

  • Reply Ka-bam 4 december 2014 at 08:48

    Leuk om te lezen, ben ook zo benieuwd als het ooit voor mij zover is, hoe ik dan ervaar het zwanger zijn….

    • Reply Martine 4 december 2014 at 09:57

      Daar ben ik ook benieuwd naar 😉

    • Reply Thea 4 december 2014 at 13:23

      ik ook :)

  • Reply Miekra 4 december 2014 at 12:37

    Ja, heb me in de oriëntatie periode aangemeld bij diverse bam fora en schrijf er nog steeds op eentje!

    • Reply Miekra 4 december 2014 at 12:40

      PS. Mijn dochter is 7, in januari wordt ze 8!

    • Reply Thea 4 december 2014 at 13:23

      leuk!

  • Reply Joyce 4 december 2014 at 21:43

    Haha :) Lief dat je mij noemt! En hoeveel aansluiting ik ook vond tijdens de zwangerschap (vooral de periode voor ik het van de daken schreeuwde), denk ik niet dat ik bij een eventuele volgende zwangerschap weer op een forum zou schrijven. Het heeft me ook erg onzeker gemaakt. En ik voelde me verplicht iets van me te laten horen, ook toen het slecht met me ging. Maar ik ben blij dat ik sommige mensen uit ons clubje heb leren kennen :)

    Ik had geen voorkeur voor het geslacht. Het zou me niet uitmaken. Ik denk wel eens dat ik een echte jongensmama ben. Maar weet zeker dat zodra een eventueel volgend kindje een meisje is, ik me zonder problemen weet te vermaken met roze speelgoed en prinsessenkleding 😉

    En ik kan me je onzekerheden nog zo goed voor de geest halen. Wat heb ik zitten duimen voor jouw echo’s. En wat hoopte ik dat alles met je bevalling vooral rustig zou verlopen :)
    Ik kijk uit naar onze ontmoeting volgende week! :) Wordt wel eens tijd na ruim 16 maanden contact via internet!

    • Reply Martine 5 december 2014 at 09:08

      Helemaal mee eens 😉

      Heb er zin in 😀

    Reageer